व्यक्ती : नमस्कार सर, आपल्या संस्थेमार्फत माझा अत्यंत लोकप्रिय कार्यक्रम 'श्रीमंतीची गुरुकिल्ली' अर्थात 'श्रीमंत व्हा' हा आयोजित करावा अशी आपणांस विनंती आहे.
संस्थाचालक : अस्सं! बरं आता मला असं सांगा की, तुमच्या या कार्यक्रमामुळे कुणाला फायदा झाला आहे का? आणि खरोखरीच कुणी श्रीमंत झाले आहे का?
व्यक्ती : (विनम्रपणे) या दोन्ही प्रश्नांचे उत्तर माझ्यारुपाने आपणासमोर उभे आहे सर!

ग्राहक : या ड्रेसची किंमत किती आहे?
दुकानदार : दीडशे रुपये फक्त ताई.
ग्राहक : पण याच्या रंगाची गॅरंटी आहे का? याचा रंग जाणार का?

नविन मंत्रिमंडळाचं खातेवाटप झालं आणि काही मंत्र्यांच्या खाजगी प्रतिक्रिया आम्हाला मिळाल्या त्या अशा :

अजितदादा पवार : "आमच्या सर्व मंत्र्यांना 'उर्जा' देणं हे मी माझं कर्तव्य मानतो. माझ्या म्हणण्याचा 'अर्थ' तुम्हाला कळला असेलच."

मॅडम : तुमच्या पसंतीसाठी जर एकीकडे डोकं ठेवलं  आणि दुसरीकडे  पैसा तर तुम्ही काय पसंत कराल?

ग्रामीण भागातील ग्राहकांची, विशेषतः महिलांची खरेदीबाबतची मानसिकता कशी असते ते स्पष्ट करणारा हा एक प्रत्यक्ष घडलेला खराखुरा किस्सा. भावात घासघीस करण्यासाठी बोलण्याची त्यांची पद्धत, भाव कमी करून घेण्यासाठी आपण किती चतुरपणे बोलून ती वस्तू स्वस्तात पदरात पाडून घेतो याचा त्यांना असलेला अभिमान, आणि ते सर्व इतरांना दाखविण्याचा अट्टाहास यातून घडलेला हा प्रसंग पहा.

दुकानदार : तुम्ही कृपया माझ्यासमोर सिगारेट ओढू नका.

"एने, साला जे थापाड्या लै च्यान्गली थाप मारेल तेला मी आज रोक शंबर रुपये बक्षीस देईल." घेलाशेठच्या या घोषणेवर सभागृहात टाळ्यांचा कडकडाट झाला. आणि का नाही होणार हो? घेलासेठ आधीच कंजूष मक्खीचूस माणूस, स्वतःच्या कापल्या करंगुळीवर मुततानाही तीनदा विचार करणारा, त्यात त्याने भर सभागृहात शंभर रुपये देण्याचं कबूल केल्याने लोकही आश्चर्यचकित झाले.
घेलासेठ एका संस्थेने आयोजित केलेल्या 'लोणकढी थाप' स्पर्धेच्या कार्यक्रमाच्या अध्यक्षस्थानावरून बोलत होते. त्यानंतर स्पर्धेला सुरुवात झाली, एकेक स्पर्धक स्टेजवर येऊन आपापल्या एकापेक्षा एक सरस 'थापा' सादर करू लागले. शेवटी टाळ्यांच्या कडकडाटात स्पर्धेचा शेवट झाला. सुत्रसंचालकाने परीक्षकांचा निर्णय जाहीर केला तो असा,सर्वोत्कृष्ट "लोणकढी थापबहाद्दर" म्हणून सर्व परीक्षकांनी एकमताने घेलाशेठ यांची निवड केली आहे."

नुकत्याच पार पडलेल्या ग्रामपंचायतींच्या निवडणुकीतील हा घडलेला किस्सा. या निवडणुकीच्या वार्तसंकालानासाठी एका खेड्यात जाण्याचा प्रसंग आला होता. दुपारची वेळ होती. चहा घेण्यासाठी म्हणून गावाबाहेरील रोडवर असलेल्या हॉटेलात बसलो होतो. दिलेल्या ऑर्डरचा चहा येण्याची वाट पहात होतो,

घेलाशेठ राजूच्या सलूनमध्ये केस कापून घेण्यासाठी गेले. तेव्हा राजू म्हणाला,"शेठ,  केस कापण्याचे तीस रुपये पडतील."

"अरे व्वा! राजू काय सध्या scheme चालू आहे वाटतं? तीस रुपयांत दाढी आणि कटींगसुद्धा?" "नाही शेठ, मी फक्त केस कापण्याचे तीस रुपये म्हणालो." राजू म्हणाला.

"काय हो शेठ, यावेळी तुमच्या जाहिरातींचा कागद चांगला का नाही वापरला? नेहमी तर दर्जेदार असतो की." शहरातील प्रसिद्ध कापड दुकानात थेट मालकाजवळ जाऊन विसुभाऊ बोलते झाले.
"अरे या या विसुभाऊ, बसा इथे." अरे चहा घेऊन ये पाहू दोन. जाहिरातींच्या कागदाबाबत ही जागरुकता दाखविणारे ग्राहक भेटल्याने शेठ भलतेच खुष झाले.

दोन्ही हातात चार-चार शॉपिंग बॅग्ज, पाठीवर सॅक, डोक्यावर छोटे पार्सल आणि दोन्ही बगलेत कोंबलेल्या चिकार वस्तू अशा अवस्थेत

आपणांस 'विजया दशमीच्या' हार्दिक शुभेच्छा!
प्रो.अ.ती.शहाणे, नावाप्रमाणेच शहाणपणा करण्याची सवय असलेले. असो, तर ते एकदा मोटरसायकल खरेदीसाठी मल्टीब्रांडेड शोरूम मध्ये गेले. तेथील सेल्समनला त्यांनी बरेच 'पिळले', नव्हे अंतच पहिला म्हणाना त्याचा.

केशव दहावी नापास असलेला तरूण. एका कॉम्पुटर इन्स्टीट्यूटमध्ये नोकरीस लागला होता. आपल्याला कॉम्पुटरमधील बरेच समजते असे दाखविण्याची त्याची नेहमीच धडपड असे. त्या दिवशी नेहमीप्रमाणे सकाळी सात वाजता तो इन्स्टीट्यूटची चावी आणायला देशपांडे सरांच्या घरी सकाळी गेला,

"अहो मालक, कसला हा तुमचा डिंकलाडू? तो फुटला तर नाहीच पण माझा एक दात मात्र पडला, त्याचे काय? संतप्त रामभाऊ तावातावाने काऊंटर जवळ जाऊन हॉटेल मालकाला बोलत होते.
"त्याचे काही नाही, फक्त आमच्या लाडूचेच..."

लग्न जमवण्याच्या बैठकीतील संवाद;
मुलाचे मामा : मुलगा एकदम निर्व्यसनी आहे बरं का. सुपारीचे खांड

जावई : सासुबाई तुम्ही मला फसवलंत. माझ्या गळ्यात डीफेक्टीव पीस बांधला.
सासुबाई : काय झालं जावईबापू? लाखात एक अशी मुलगी दिलीय

शालन : अगं मालन ही बातमी वाचलीस का?
मालन : कोणती गं?
शालन : अगं कोणत्या देशातली ती रसेल बाई, झोपून उठली

काय रे शैलेश कसला विचार करतोयस? शैलेशच्या खांद्यावर हात ठेवत मोहनने विचारलं.
शैलेश : अरे काय सांगू यार. मला बायको भलतीच पाककला निपुण मिळालीय.
मोहन : अरे फार नशीबवान आहेस तू.